ตอนนี้ฉันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้ มันสับสนไปหมด ทั้งเสียใจ ทั้งรัก

อยากจะขอโทด อยากบอกให้รู้ว่ารัก

มันจะเป็นไปได้มั้ย

แล้วถ้าชั้นทำไปเทอจะรับมันรึเปล่า

ฉันไม่รู้ ไม่รู้เลยจิงๆ

ชั้นเขียนกระดาษแผ่นนี้ขึ้นด้วยความรู้สึกเศร้าๆ

ชั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อ ชั้นรุแค่ว่าพรุ่งนี้ชั้นต้องโทรไปคุยกับเพื่อน ปรึกษามัน

ฉันรุว่าคำตอบที่ได้มันอาจไม่ตรงกับที่ฉันคิดเพราะ

*** ต่างคนก็ต่างความคิด ***

แต่ถึงยังไงชั้นก็ยังอยากได้คนคุยเป็นเพื่อน

อย่างน้อยให้ชั้นได้ระบายมันออกมาบ้าง มันคงจะดีไม่น้อย

หวังว่าวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไป มันคงจะดีกว่าวันนี้

ฉันรู้สึกเข็ดกับความรักอย่างบอกไม่ถูก

รู้สึกว่าไม่อยากมีความรักแล้ว

ฉันคิดว่าถ้าเลิกกับคนนี้แล้ว ก็คงจะไม่มีคัยไปอีกนาน

เพราะฉันอยากให้ตัวเองพร้อมกว่านี้อีกสักหน่อย

ยังไงซะความรักมันก็วิ่งมาหาเรา โดยที่เราไม่ต้องวิ่งไปหามันก็ได้ไม่ใช่หรอ

ชั้นคิดอย่างนี้อ่านะ

สักวันฉันหวังว่าฉันคงพร้อมกับความรักใหม่ที่เข้ามา

ว่าแต่..รักเก่ายังไม่จบเลยคิดไปถึงรักครั้งใหม่ซะละ

ไม่ดีเลย

ฉันคงทำได้อย่างเดียวคือโทดตัวเอง เพราะฉันมันไม่ดีเองแหละ

แต่ชั้นไม่เข้าใจว่าทำไม่ต้องพูดไม่ดีใส่กันด้วย

"เออ" , " ไปไหนก็ไป" , " จะทำอะไรก็ทำ ตามสบาย"

มันอาจเป็นคำพูดที่ฟังดูแล้วรู้สึกเฉยๆ

แต่สำหรับชั้นมันทำให้ชั้นรู้สึกแย่

ฉันคิดในใจว่า "ถ้าจะไล่กันก็บอกกันมาดีๆสิไม่เห็นต้องพูดแบบนี้เลย

มันเสียความรู้สึกยิ่งกว่าบอกกันมาตรงๆอีก"

รู้ไหมว่ามันทำให้ชั้นเสียใจมากกับคำพูดที่เธอพูดมา

ชั้นก็ไม่รู้ว่ากะอีแค่คำพูดพวกนี้

ทำไมมันถึงทำให้ฉันเจ็บปวด

ยิ่งคิดก้อยิ่งเจ็บ

ชั้นไม่รู้ว่า เค้ายังรักชั้นอยู่มั้ยหรือว่ามีคนอื่นแล้ว

ชั้นยอมรับนะ ว่าชั้นเป็นคนขี้หึง ขี้หวง

แต่จะให้ทำไงได้ละ ก็ชั้นรักของชั้นหนิ

แล้วอีกอย่างเค้าก็เปนคนตลก อัธยาศัยดี คัยเห็นก็ชอบอ่า

ฉันก็ต้องหวงเค้าเปนธรรมดา

หรือว่าฉันอาจจะหวงเค้ามากเกินไปมั้ง

เค้าอาจจะรำคาญก็ได้

เพราะมันดูเหมือนชั้นไม่เชื่อใจเค้า ไม่ไว้ใจเค้า

ชั้นไม่รุว่าชั้นควรจะทำยังไงต่อ คิดไม่ออกเลย

หัวสมองมันตันไปหมด อยากร้องไห้จิงๆ

แต่การร้องไห้ไม่ได้เปนการแก้ปัญหา

เปนเพียงแค่การกระทำของคนที่อ่อนแอ

ไม่รู้จะหาทางออกยังไง

ฉันไม่อยากเปนคนอ่อนแออีกแล้ว

ไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว

ฉันคิดว่าฉันร้องมามากพอแล้ว

ตอนนี้ฉันกำลังพยายามจะไม่ร้องไห้

แต่ทำไมน้ำตามันต้องไหลออกมาด้วยก็ไม่รู้

นี่ฉันคงต้องยอมรับใช่มั้ย

ว่าชั้นเปนคนอ่อนแอ

ฉันว่าฉันเขียนแค่นี้ดีกว่าขืนเขียนมากกว่านี้

ต้องร้องไห้อีกยาวแน่เลย

จาก...คนอ่อนแอที่รักเทอ

03.06 น. 28/03/2007

และแล้ววันนี้ เทอก็บอกให้ฉันได้มั่นใจ

ว่าสิ่งที่ฉันคิด ฉันไม่ได้คิดไปเองหรือ

คิดเข้าข้างตัวเอง

เพราะเทอบอกว่า"ชอบ"ฉัน

ฉันดีใจมากเลยนะ ที่เทอพูดคำนั้นออกมา

ดีใจมาก แต่ก็ไม่กล้าที่จะแสดงออกไปมาก

เพราะกลัวว่าจะเสียฟอร์ม

หลาย ๆ ครั้งที่ฉันอยากบอกกับเทอว่า

"ที่ไม่พูดหนะ ไม่ใช่ไม่รู้นะ"

ฉันเพียงแต่คิดว่าไม่พูดออกไปจะดีกว่าไหม?

พูดออกไปแล้วได้อะไร?

ฉันมันก็เป็นคนประชดประชันไม่เก่งซะด้วยสิ

ไอ้จะให้ไปบอกหรือต่อว่าอย่างงั้นอย่างงี้ก็ทำไม่เป็น

ก็เลยต้องเก็บเงียบเอาไว้ "คนเดียว"

เวลาที่เทอมองคนอื่น อย่านึกนะว่าฉันไม่เห็น

เวลาที่เทอคุยกับคนอื่น อย่านึกนะว่าฉันไม่รู้

เวลาที่เทอเล่นกับคนอื่น อย่านึกนะว่าฉันไม่เจ็บ

เพราะ"คนอื่น"ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่เทอตัดไม่ขาด

แล้วฉันล่ะ...

ฉันจะอยู่ตรงไหน

หลายครั้งที่ฉันคิดเข้าข้างตัวเองว่า "เทอ รัก ฉัน"

แต่ฉันก็ไม่อยากคิดแบบนั้นบ่อย

เพราะถ้าไม่ใช่ มันคงเจ็บน่าดู

ช่วยทำให้ฉันมั่นใจหน่อยได้ไหมว่าเทอรักฉัน

โดยที่ฉันไม่ได้คิดไปเองคนเดียว